Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014 10:50

ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΟ ΔΝΤ: ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ Π@@ΝΕΣ ΤΙΣ ΜΑΝΕΣ ΣΑΣ!

Written by 
Rate this item
(7 votes)
Η νέα αναφορά της Ελληνικής Κυβέρνησης δωσιλόγων προς το ΔΝΤ ,ουσιαστικά δίνει τις εγγυήσεις συνέχισης του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας την ίδια στιγμή που το εγχώριο πολιτικό σύστημα συνεργαζόμενο με τα πουλημένα ΜΜΕ και οικονομολόγους υπαλληλικού δικαίου, συνεχίζουν να ανακοινώνουν την ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος και επιστροφή της ανάπτυξης στη χώρα...
_

Privatizem a puta que vos pariu

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.

Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
 

Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε..”.

Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)


Η νέα αναφορά της Ελληνικής Κυβέρνησης δωσιλόγων προς το ΔΝΤ ,ουσιαστικά δίνει τις εγγυήσεις συνέχισης του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας την ίδια στιγμή που το εγχώριο πολιτικό σύστημα συνεργαζόμενο με τα πουλημένα ΜΜΕ και οικονομολόγους υπαλληλικού δικαίου, συνεχίζουν  να ανακοινώνουν την ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος και επιστροφή της ανάπτυξης στη χώρα. Ανάπτυξη με ξεπούλημα δεν λογίζεται. Στην έρευνα  που ακολουθεί γίνεται βαθιά ανάλυση στις μεθοδεύσεις που οδήγησαν στο ξεπούλημα της πατρίδας και αυτό έγινε μέσω της διαφθοράς. Αποδεικνύεται και αναλύεται ποιοι τελικά είναι οι διεφθαρμένοι και πως λειτούργησαν.

  Ελπίζουμε ο αναγνώστης να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα γιατί επιμένουμε ότι η γνώση είναι δύναμη και δυστυχώς ακόμα και σήμερα που όλα είναι στην επιφάνεια υπάρχει μία εκκωφαντική άγνοια. Μία άγνοια που είναι υπεύθυνη για την απάθεια και την απραξία που υπάρχει σήμερα και που οδηγεί στην εθελόδουλη υποταγή στις μεθοδεύσεις των κυβερνώντων.

Ώρα για ξεσηκωμό , ώρα για γνώση , ώρα για αλήθειες!

  Το θέμα της διαφθοράς είναι τεράστιο και δεν είναι θέμα της Ελλάδας όπως το παρουσίασαν και το εκμεταλλεύτηκαν. Αποτελεί μέχρι σήμερα ένα γιγαντιαίο θέμα ταμπού που παρουσιάζεται κατά το δοκούν από όποια μεγαλοσυμφέροντα θέλουν να πιέσουν καταστάσεις ανάλογες των κερδών που θέλουν να αποκομίσουν. Θα ακολουθήσει μία βαθιά ανάλυση στην ανατομία του χρέους, που είναι αποτέλεσμα της διαφθοράς. Ουσιαστικά θα γίνει κατανοητό για ποιό λόγο η διαφθορά είναι θεμελιώδες συστατικό της ύπαρξης του χρέους και θα αποσαφηνιστεί  ποιος τη δημιουργεί και ποιος την συντηρεί.

   Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρώπη σαν ένας βαθύπλουτος κληρονόμος. Πανίσχυρη και με όλα τα δεδομένα να μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της. Είχε τεράστιο συλλογικό κεφάλαιο, είχε αποταμιευμένους πόρους και διάθεση να επενδύσει στην ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα είχε και ένα άλλο προσόν, που έκανε τη διαδικασία ακόμα πιο εύκολη. Είχε "φθηνά" λειτουργικά. Είχε έναν κρατικό μηχανισμό πολύ "σφικτό" στα έξοδά του, σε βαθμό που να χαρακτηρίζεται "μίζερος". Είχε ανύπαρκτη διαφθορά. Οι κρατικοί υπάλληλοι ήταν από τους χειρότερα αμειβόμενους εργαζόμενους στη χώρα και η διαφθορά τιμωρούνταν σκληρά, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται αυτή στον βαθμό που να δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα.

  Τι έγινε λοιπόν και μέσα σε λίγες δεκαετίες όλα αυτά άλλαξαν κατά τρόπο τραγικό για τους Έλληνες; Πώς δηλαδή ένας λαός, με "παράδοση" στη συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων, εμφανίζεται "μπατίρης"; Ένας λαός, ο οποίος είχε υπό την κατοχή του δεκάδες τρισεκατομμύρια δραχμές σε καταθέσεις -τα οποία μεταφράζονταν σε δισεκατομμύρια του δολαρίου εκείνης της εποχής-, βρέθηκε να χρωστά άλλα τόσα και με την υπόλοιπη περιουσία του να έχει "χαθεί". Τι απέγινε εκείνο το μυθώδες συλλογικό κεφάλαιο; Πώς ξαφνικά ο ΟΤΕ βρέθηκε υπό γερμανική ιδιοκτησία; Πώς ξαφνικά το μεγάλο λιμάνι της χώρας έχει γίνει κινέζικο και το μεγάλο αεροδρόμιο της χώρας έγινε γερμανικό; Πώς βρέθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια ξένων ατομικών ιδιοκτησιών μέσα σε μια τόσο μικρή χώρα; Πώς κατάφεραν οι πολυεθνικές του τουρισμού ν' αποκτήσουν ιδιοκτησίες "πλακών" χιλιάδων στρεμμάτων πάνω στο "μπαλκόνι" του Αιγαίου;

  Γιατί ξαφνικά οι δημόσιοι υπάλληλοι των "τρεις κι εξήντα", που δεν διαφθείρονταν όταν ήταν φτωχοί και είχαν ανάγκη τα χρήματα, άρχισαν να διαφθείρονται όταν έγιναν υψηλόμισθοι προνομιούχοι; Ποιοι εισέπραξαν εκείνα τα χρήματα της διαφθοράς; Καταλαβαίνετε τον λόγο που κάποιοι στην Ευρώπη "φωνάζουν"; Φοβούνται μήπως οι Έλληνες "ξυπνήσουν" και "δουν" αυτά τα οποία δεν πρέπει .Δουν ότι για πέντε δρόμους, μερικές ψηφιακές συνδέσεις και υποβρύχια που "γέρνουν" έχασαν ολόκληρη την πατρίδα τους. Φοβούνται κάποιοι Ευρωπαίοι μην θυμώσουν οι Έλληνες και κάνουν αυτό το οποίο δεν τους συμφέρει. Φοβούνται μην κάνουν καταμέτρηση της ζημιάς και τους αποκαλύψουν. Φοβούνται τον "κερατά" και τώρα τον απειλούν και με "ξυλοδαρμό".

  Φοβούνται συγκεκριμένα μήπως ανακαλυφθεί το μέγεθος της απάτης. Η απάτη δημιουργήθηκε πολύ απλά και δοκιμασμένα. Με τον ίδιο τρόπο που η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ δημιούργησε χρήμα που δεν ανταποκρινόταν σε πραγματική αξία αλλά ήταν όπως λέγεται « πέτσινο». Άνευ αντικρίσματος δηλαδή. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δημιούργησε χρήμα άνευ αξίας και το προώθησε στις χώρες στόχους μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

  Επειδή όμως η ανάπτυξη γινόταν με πραγματικά και "πέτσινα" χρήματα, ήταν θέμα χρόνου να φανεί το παιχνίδι των τοκογλύφων. Έπρεπε να βρεθεί τρόπος να "εξατμίζεται" το "πέτσινο" χρήμα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα αποκαλυπτόταν η απάτη. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα έστελνε "τόνους" χρήματος και αυτό δεν φαινόταν να "αδειάζει" κάποια ταμεία της. Χρήματα έπαιρναν οι πάντες από μια "δεξαμενή", η οποία δεν άδειαζε. Χρήματα έπαιρναν οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και αυτά έδειχναν να μην τελειώνουν. Ποια είναι η λύση σε μια τέτοια περίπτωση; Να "μαζεύουν" αυτό το χρήμα πριν τους απειλήσει, ερχόμενο σε σύγκρουση με το κεφάλαιο. Άρα; Άρα δημιούργησαν τεχνητή ακρίβεια, που να "τρώει" το "πέτσινο" χρήμα.

  Πώς γίνεται αυτό στο επίπεδο των κρατών; Με τη διαφθορά. Αναγκάζουν τα κράτη να κάνουν τα πράγματα με πολλαπλάσιο κόστος. Απορούν κάποιοι με το μέγεθος της διαφθοράς στην Ελλάδα. "Απορούν" και οι αξιωματούχοι της Κεντρικής Τράπεζας. Αυτοί είναι οι τελευταίοι που θα πρέπει να απορούν, γιατί απλούστατα αυτοί την δημιούργησαν. Γιατί την δημιούργησαν; Για να πληρώνει τριπλάσια και τετραπλάσια τα ίδια έργα, ώστε να "εξατμίζονται" τα πέτσινα χρήματα. Με τη διαφθορά δηλαδή πολλαπλασίαζαν τις αξίες των έργων και στην πραγματικότητα αυτά γίνονταν με τα πραγματικά χρήματα των Ελλήνων.

  Τα "πέτσινα" χρήματα των πονηρών , "τραβούσαν" τα πραγματικά χρήματα από τις τσέπες των Ελλήνων και οι διαφορές τους καταγράφονταν σαν χρέη. Χρέη "πέτσινων" χρημάτων, τα οποία στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποιούνταν πουθενά και άρα δεν αποκάλυπταν την αλήθεια για την ποιότητά τους. Η Κεντρική Τράπεζα τραβούσε τα πραγματικά χρήματα των Ελλήνων και φίλτραρε τα "πέτσινα", για να τους τα ξαναστείλει, προκειμένου να τους "βοηθήσει" σε νέα και ακόμα πιο πολυδάπανα έργα. Αυτό έκαναν με τη διαφθορά. Αν δεν υπήρχε διαφθορά και τα έργα πληρώνονταν στα πραγματικά τους κόστη, θα έπρεπε η Κεντρική Τράπεζα να στέλνει πραγματικά ευρωπαϊκά χρήματα και αυτό προφανώς δεν τους βόλευε. Πλήρωναν ψίχουλα σε άθλιους προδότες και ανάγκαζαν τον λαό να πληρώνει τόνους χρυσάφι.

  Απλά πράγματα. Απλή αριθμητική είναι. Όταν η συγχρηματοδότηση ενός έργου είναι μισή-μισή και το έργο έχει -λόγω διαφθοράς- διπλασιάσει το κόστος του, στην πραγματικότητα δημιουργείται μόνον με τα πραγματικά χρήματα του βλάκα. Αν η διαφθορά έχει τετραπλασιάσει αυτό το κόστος, ο βλάκας στο ένα έργο που πληρώνει όχι δεν έχει τη βοήθεια της "συγχρηματοδότησης", αλλά στην πραγματικότητα "χαρίζει" άλλο ένα. Στην Ελλάδα ο τετραπλασιασμός του κοστους δεν ήταν απλά ένα "ταβάνι", αλλά ένα "πάτωμα". Από εκεί σχεδόν ξεκινούσαν όλα τα έργα. Στα πραγματικά χρήματα που πλήρωναν οι Έλληνες, τους έπαιρναν άλλα τόσα και με τη συγχρηματοδότηση καταγραφόταν ως χρέος το σύνολο του ποσού. Τραγικά πράγματα, τα οποία μόνον εγκληματίες μπορούν να τα δρομολογήσουν.

  Είναι λάθος, δηλαδή, να πιστεύει κάποιος ότι τα χρήματα της διαφθοράς πήγαν στις τσέπες κάποιων Ελλήνων, που κατοικούν στα βόρεια προάστια. Αυτοί πήραν "ψίχουλα", γιατί ήταν βλάκες. Τα πολλά χρήματα, που δημιούργησαν τα τεράστια χρέη, πήγαν πίσω σ' αυτούς που δημιούργησαν τη διαφθορά. Σε αυτούς, που χρηματοδοτούσαν τη γερμανική Siemens και η οποία διέφθειρε Έλληνες, για να πληρώνει το ελληνικό κράτος πενταπλάσια τις προμήθειές του σε σχέση με το γερμανικό κράτος για παράδειγμα. Οι τραπεζίτες, δηλαδή, διευκόλυναν τη Siemens να λεηλατεί το ελληνικό κράτος και κατόπιν της έπαιρναν τη λεία από τα χέρια, εφόσον αισχροκερδούσαν και εις βάρος της. Η γερμανική Siemens έκλεβε το ελληνικό κράτος και οι τοκογλύφοι γίνονταν πλούσιοι, κλέβοντας τη Siemens.

  Η Ελλάδα, εξαιτίας των επενδύσεων των "πέτσινων" συγχρηματοδοτήσεων "αιμορραγούσε" οικονομικά. Στην πραγματικότητα πλήρωνε μόνη της έργα, πολλά από τα οποία ήταν περιττά για την κατάστασή της. Ο "κληρονόμος" είχε μπει στην περιπέτεια των επενδυτικών εξόδων και αυτό του στερούσε πόρους. Πόρους, που, αν ξοδεύονταν, θα άφηναν απροστάτευτο το κεφάλαιό του. Ακόμα όμως κι αυτό δεν τους έφτανε. Τα μεγάλα έργα, άσχετα με το ποιος θα τα πλήρωνε, κάποτε τελειώνουν. Δεν θα φτιάχνεις συνέχεια δρόμους και γέφυρες, επειδή αυτό ευνοεί τους τραπεζίτες της Κεντρικής Τράπεζας. Κάποτε θα τους ολοκληρώσεις και εκεί θα σταματήσεις.

  Η Ελλάδα και πάλι θα αντιστεκόταν στο ξεπούλημα του κεφαλαίου της. Γιατί; Γιατί το ελληνικό κράτος είχε υπό την ιδιοκτησία του τους γίγαντες των ΔΕΚΟ, που είχαν τεράστια χρηματοληπτική ικανότητα από την ελληνική κοινωνία. Γίγαντες, που κάθε τριάντα μέρες γέμιζαν τα ταμεία τους με πραγματικά χρήματα. Έπρεπε να βρεθεί λύση να ξοδεύει το ελληνικό κράτος συνεχώς χρήμα, ώστε να απογυμνωθεί από άμυνες το κεφάλαιό του. Το υπερπολύτιμο κεφάλαιό του, το οποίο ήταν ο στόχος τους. Ακόμα και το όργιο της σπατάλης των Ολυμπιακών Αγώνων δεν τους έφτανε. Υπήρχαν ακόμα άμυνες. Δεν φτάνει ένα μικρό κράτος όπως η Ελλάδα σε ένα θηριώδες χρέος, που πλησιάζει το ένα τρις ευρώ, χωρίς εξωφρενική αιμορραγία.

  Τι έκαναν; Εφεύραν οικονομικούς παραλογισμούς. Θυμάται κανείς την "ισχυρή" Ελλάδα του προδότη Σημίτη; Την Ελλάδα, που διαρκώς παρουσίαζε ανεβασμένους δείκτες ανάπτυξης. Τους δείκτες, που "ζήλευαν" όλα τα κράτη; Γνωρίζει κανείς τι ήταν αυτοί οι δείκτες; Αυτοί οι δείκτες ήταν η καταστροφή της Ελλάδας. Γιατί; Γιατί στην έννοια της "ανάπτυξης" κάποιοι φρόντισαν να ενσωματώσουν τον συντελεστή της κατανάλωσης. Στην έννοια της "κατανάλωσης" όμως υπάρχει και η έννοια της "σπατάλης" και κάπου εκεί άρχισαν να γράφονται οι τίτλοι του τέλους για την ελληνική οικονομία. Όταν ακόμα και τη σπατάλη την εμφανίζεις σαν ανάπτυξη, είναι βέβαιο ότι σε "παίρνει" όχι απλά να εξαντλήσεις την οικονομική σου ρευστότητα, αλλά ν' αρχίσεις να βυθίζεσαι στα χρέη.

  Το πόσο λογική και παράλογη ταυτόχρονα είναι αυτή η σύνδεση μπορεί να το καταλάβει κάποιος με ένα απλό παράδειγμα. Είναι σαν να λες ότι το ροδαλό χρώμα είναι απόδειξη υγείας για έναν άνθρωπο και να έχεις απέναντί σου έναν άρρωστο, που, προκειμένου ν' αποδείξεις την υγεία του, να τον χτυπάς μέχρι να κοκκινίσει από τα χτυπήματα. Τι θέλουμε να πούμε μ' αυτό; Ανάπτυξη είναι το χτίσιμο νέων εργοστασίων. Ανάπτυξη είναι το χτίσιμο νέων λιμανιών, για να εξυπηρετηθούν αυτά τα νέα εργοστάσια. Ανάπτυξη είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Ανάπτυξη δηλαδή είναι η ανταγωνιστικότητα, που εξασφαλίζει τη δημιουργία νέων υγιών επιχειρήσεων, οι οποίες διεκδικούν πλούτο από την αγορά και άρα εξασφαλίζουν μερίδιο πλούτου σ' αυτούς που συντελούν στην παραγωγή τους και άρα στους εργαζόμενους.

  Οι ανάγκες των εργαζομένων και η συμμετοχή τους στη νομή του παραγόμενου πλούτου είναι φυσικό να έχει "προβολή" στην κατανάλωση. Αυτοί που εργάζονται και πληρώνονται, πάντα ξοδεύουν. Έχουν να ξοδεύουν και αυτό κάνουν. Αυτό συμβαίνει σε μια υγιή οικονομία. Αυτό είναι το "ροδαλό" χρώμα του υγιούς ανθρώπου του παραδείγματός μας. Είναι φυσικό αποτέλεσμα και ως εκ τούτου ούτε καν θα έπρεπε ν' αναφέρεται. Είναι σαν να λες ότι όταν ο ήλιος βρίσκεται κατά μεσής του Ουρανού, είναι ημέρα. Κατάχρηση είναι. Αυτή είναι η σχέση της έννοιας της κατανάλωσης με αυτήν της ανάπτυξης. Όταν υπάρχει ανάπτυξη, υπάρχει και κατανάλωση. Φυσικό είναι αυτό και δεν αποδεικνύει τίποτε περισσότερο από αυτό που αποδεικνύει μόνη της η ανάπτυξη.

  Γιατί όμως κάποιοι έβαλαν τον "δείκτη" της κατανάλωσης στην έννοια της "ανάπτυξης"; Γιατί ήταν πονηροί. Γιατί ήθελαν να δείχνουν φαινόμενα ανάπτυξης, ενώ δεν υπήρχε. Γιατί κατέστρεφαν τις οικονομίες και προκειμένου να δείχνουν ότι υπήρχε ανάπτυξη, έπρεπε να "δείχνουν" ό,τι τους συνέφερε. Αυτοί, που "έκρυψαν" τον "ήλιο", έπρεπε να δηλώνουν την "ημέρα", γιατί διαφορετικά δεν φαινόταν τίποτα. Οι νέοι άνεργοι που δημιουργούνταν "σκοτείνιαζαν" την οικονομία και άρα έπρεπε να εφευρεθεί ένας τεχνητός τρόπος να εμφανίζουν "φως". Όταν διαρκώς καταστρέφεις θέσεις εργασίας και χρηματοδοτείς την κατανάλωση των ανέργων με τραπεζικά δάνεια, στη πραγματικότητα δημιουργείς τεχνητό "φωτισμό". Η κατανάλωση δεν αποκαλύπτει την υπανάπτυξη και διαρκώς τα χρέη αυξάνονται.

  Ποιος ήταν ο στόχος τους. Να δημιουργήσουν μέσα στη μικρή και ομοιογενή Ελλάδα τα δεδομένα, που χρειαζόταν η "αμερικανικού" τύπου πολιτική. Να δημιουργήσουν ένα σπάταλο κράτος, το οποίο θα δημιουργούσε αντιθέσεις και διαρκώς θα επιβάρυνε τη θέση του. Να προκαλέσουν έναν ταξικό "εμφύλιο", ώστε ν' αρχίζει να "καλπάζει" η ακρίβεια, η οποία θα "εξάτμιζε" το πληθωριστικό χρήμα που θα δινόταν, ώστε να καταγράφεται ως χρέος, αλλά να μην δημιουργεί ανεξέλεγκτες συνέπειες στο εσωτερικό της οικονομίας.

   Αυτό ήταν το ζητούμενο. Το "πέτσινο" χρήμα να μην γίνεται ιδιωτικές επενδύσεις, οι οποίες θα ισχυροποιούσαν τους Έλληνες ούτε να γίνεται καταθέσεις. Στόχος ήταν να αυξάνονται οι μισθοί κάποιων, χωρίς να αυξάνεται αντίστοιχα αυτό το οποίο "αγοράζει" αυτός ο μισθός. Αρχίσαμε ν' αγοράζουμε με δέκα ευρώ αυτά τα οποία λίγες ημέρες πριν έκαναν ένα ευρώ. Κάναμε ακριβώς τα ίδια πράγματα, αλλά το "κοντέρ" του δανεισμού συνεχώς ανέβαινε. Οι Έλληνες δανείζονταν από τις ελληνικές τράπεζες χρήματα, για να κάνουν τα πράγματα που μέχρι τότε έκαναν χωρίς δάνεια και τις ανάγκαζαν να δανείζονται και οι ίδιες από το διεθνές τραπεζικό σύστημα, για να τους εξυπηρετήσουν.

   Έκαναν δηλαδή το κόλπο με την "πλημμύρα" του "πέτσινου" χρήματος. Ποιο είναι αυτό το κόλπο και πώς συνδέει το χρήμα με το κεφάλαιο, το οποίο έχει διαφορετική φύση; "Πλημμυρίζοντας" το ελληνικό κράτος με "φτηνά" χρήματα χαμηλών επιτοκίων, εμφάνιζαν τα επίσης τεράστια χρήματα των κερδών των ΔΕΚΟ σαν "ακριβά" στην "παραγωγή" τους. Ανεβάζοντας διαρκώς τα έξοδα, τα οποία απαιτούσε η σπάταλη και εγκληματική δημοσιονομική πολιτική, τραβούσαν όλο και περισσότερα από αυτά τα πραγματικά χρήματα για την κάλυψη αυτής της πολιτικής. Στο τέλος έφτασαν το κράτος μπροστά στις τρομερές χρηματοδοτικές υποχρεώσεις του να σκέφτεται να πουλήσει αυτό το κεφάλαιο. Το κεφάλαιο που πριν μερικά χρόνια όποιος σκεφτόταν να το πουλήσει, θα τον κρεμούσαν στην πλατεία Συντάγματος.

   Το κεφάλαιο, που έβγαιναν οι "πληρωμένοι" οικονομολόγοι και έλεγαν ότι παράγει "ακριβή" απόδοση και άρα μας "συνέφερε" να το πουλήσουμε, για να έχουμε τη φτηνή και μεγάλη "απόδοση" του χρήματος. Τα κουτορνίθια του Χάρβαρντ και του LSE. Οι Χριστοδουλάκοι, οι Παπαδήμες και οι Αλογοσκούφηδες. Τα κουτορνίθια, δηλαδή, τα οποία είχαν εκπαιδευτεί να αισθάνονται αυθεντίες στα οικονομικά. Αυτοί, με μια τρομακτικής ισχύος προπαγανδιστική "μηχανή" ΜΜΕ, έκαναν μια τρομερή πλύση εγκεφάλου στους Έλληνες «ιθαγενείς». Αυτοί προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι συμφέρει να πουληθεί ένας ΟΤΕ, για παράδειγμα, που έχει απόδοση Χ σε χρήματα και τα χρήματα από την πώληση να επενδυθούν στα διάφορα χρηματιστήρια, για ν' αποδίδουν 2Χ. "Ξέχασαν" όμως να του πούνε ότι ο ΟΤΕ δεν χάνεται ποτέ, ενώ τα χρήματα "εξατμίζονται" και χάνονται. "Ξέχασαν" επίσης να του πούνε ότι οι ίδιοι -ως πρόσωπα- έπαιρναν προμήθειες από αυτούς, οι οποίοι ήθελαν να μας "απαλλάξουν" από τον ΟΤΕ.

  Απαξίωσαν το δημόσιο κεφάλαιο, εφόσον τις μεγάλες αποδόσεις του τις έκαναν να φαίνονται αστείες μπροστά στο "πέτσινο" χρήμα, που "έπνιγε" το δημόσιο. Το χαμηλότοκο χρήμα έφτανε με τους τόνους στο κράτος, με αποκλειστικό όμως στόχο όχι να επενδύεται και να δημιουργεί νέο κεφάλαιο, αλλά να "ξοδεύεται" και άρα να "εξατμίζεται". Το φτηνό για τους τραπεζίτες χρήμα ήταν πρακτικά άχρηστο για το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία, αλλά "καταγραφόταν" σαν "χρήσιμο" στα ελλείμματα και άρα στο εξωτερικό μας χρέος. Αυτό το χρέος ήταν μια "ωρολογιακή βόμβα", την οποία μπορούσαν να ενεργοποιήσουν ανά πάσα στιγμή. Μια "βόμβα" με την οποία μας απειλούσαν και μας εκβίαζαν. Μας απειλούσαν κάθε φορά που δεν ζητούσαμε νέα χρήματα, για να τα "εξατμίζουμε" σε μια ανεξέλεγκτη αγορά, η οποία τα "επέστρεφε" στις τσέπες αυτών που μας τα έστελναν.

   Ποιο ήταν το πρώτο ζητούμενο γι' αυτούς; Με την άνευ λόγου και αιτίας παροχή αυξήσεων στους δημοσίους υπαλλήλους να δημιουργήσουν μια "καλπάζουσα" ακρίβεια στην αγορά, ώστε να μην τους δημιουργήσει πρόβλημα η "πλημμύρα" των "πέτσινων" χρημάτων. Η ακρίβεια ν' απορροφά τα χρήματα, ώστε να μην υπάρχουν συνέπειες γι' αυτούς που τα έστελναν. Όσο πιο πολλά "ψεύτικα" χρήματα έμπαιναν μέσα στην αγορά -για τον οποιονδήποτε λόγο-, να μπορεί αυτή να τα "απορροφά", για να μην δημιουργηθεί το φαινόμενο της υποβάθμισης του χρήματος, λόγω αναίτιου πλεονάσματος. Συνεχώς δηλαδή τα "χρέη" έπρεπε να αυξάνονται, αλλά ταυτόχρονα να αυξάνονται και οι απαιτήσεις για νέα δάνεια. Η ακρίβεια και η σπατάλη του χρήματος αφορούσε εξίσου καί το κράτος και τους ιδιώτες.

  Τότε ήταν που ακούσαμε για πρώτη φορά τις "θεωρίες" του Σημίτη περί του νέου τύπου ανάπτυξης. Ως κράτος ξόδευε ασυστόλως, για να διατηρεί τους δείκτες "ανάπτυξης" ψηλά. Ξόδευε οπουδήποτε για τον οποιονδήποτε λόγο, προκειμένου η "ανάπτυξη" και η "ανταγωνιστικότητα" -που φυσιολογικά θα έπρεπε να βρίσκονται σε άμεση σχέση μεταξύ τους- να διατηρούνται ψηλά. Τότε αποφάσισαν να τα "βελτιώσουν" και να τα "αναπτύξουν" όλα με βάση αυτήν τη λογική. Τότε μάθαμε ότι το σύστημα παιδείας δεν γίνεται πιο ανταγωνιστικό όταν κατασκευάζεις καινούργια σχολεία ή αγοράζεις καινούρια εκπαιδευτικά μέσα -τα οποία μετά την αγορά τους σου μένουν για πάντα-. Τότε μάθαμε ότι το σύστημα εκπαίδευσης γίνεται πιο ανταγωνιστικό, αν δώσεις αύξηση στους εκπαιδευτικούς. Αύξηση, η οποία θα "εξατμιστεί" στην αγορά και δεν θα μείνει τίποτε στους Έλληνες μετά από αυτήν τη σπατάλη. Αύξηση, η οποία θα "ξεφορτωθεί" σε ρεψίματα δημοσίων υπαλλήλων και σκουπιδοτενεκέδες. Τότε μάθαμε ότι και το σύστημα υγείας γίνεται "ανταγωνιστικότερο" όχι με την αγορά νέων μηχανημάτων, αλλά με αυξήσεις στους μισθούς των γιατρών.

  Ό,τι ήθελε "ανάπτυξη", ο Σημίτης το "ανέπτυσσε". Όλοι οι τομείς του δημοσίου τομέα ήθελαν ν' "αναπτυχθούν" για το "καλό" του τόπου και ψήφιζαν Σημίτη. Τα πάντα "αναπτύχθηκαν" για την καλύτερη "ποιότητα". Τότε "αναπτύχθηκε" στον υπέρτατο βαθμό και το σύστημα δικαιοσύνης. "Αναπτύχθηκε" τόσο πολύ, που έκανε άριστα την "ποιοτική" δουλειά του. Οι δικαστικοί έπαιρναν συνεχώς απίστευτες αυξήσεις, για να "βελτιώνουν" διαρκώς τα "ποιοτικά" χαρακτηριστικά τους. Μέσα σε ένα όργιο αθλιοτήτων και διαφθοράς κανένας δεν πήγε φυλακή. "Άξιοι" των μισθών τους οι δικαστικοί. Τουλάχιστον δεν μπορεί κανένας να τους πει αχάριστους. Επίορκους μπορείς να τους πεις. Αχάριστους όχι. Τους αδικείς.

   Με αυτήν την εξωφρενική "σπατάλη" της προδοτικής σημιτικής εποχής έφεραν την κατάσταση στα μέτρα που βόλευαν τους τοκογλύφους τραπεζίτες. Υπερχρεώνοντας το κράτος, το ανάγκασαν να "σκέφτεται" πλέον το ξεπούλημα του δημόσιου κεφαλαίου. Αυτό όμως δεν ήταν απλό. Το κράτος χρεωνόταν, αλλά στο παράλληλο διάστημα οι Έλληνες ήταν ακόμα δυνατοί. Είχαν τις καταθέσεις τους. Αν το κράτος έβγαζε το δημόσιο κεφάλαιο στο "σφυρί", θα το έκανε με συγκεκριμένες διαδικασίες. Θα το έβαζε στο χρηματιστήριο, ώστε να πάρει ό,τι περισσότερο μπορούσε από την αγορά. Στο σημείο αυτό τους προβλημάτιζε η οικονομική δύναμη των Ελλήνων πολιτών. Αν έμπαιναν τα "θηρία" του δημοσίου μέσα στο χρηματιστήριο, οι Έλληνες θα αγόραζαν μετοχές τους. Μετοχές ακλόνητης και αιώνιας αξίας, όπως ακλόνητες και αιώνιες είναι οι εταιρείες που αντιπροσώπευαν.

  Αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, ήταν πρόβλημα. Οι Έλληνες θα "αγόραζαν" τις εταιρείες και ό,τι "περίσσευε" θα ήταν ιδιαίτερα ακριβό για τους "πλιατσικολόγους". Άρα; Άρα έπρεπε να τους τα "πάρουν" τα χρήματα πριν βάλουν στο χρηματιστήριο αυτές τις εταιρείες. Αυτό και έκαναν. Με τεχνητούς τρόπους και με τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων έδωσαν "άνοδο" στο χρηματιστήριο, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Με προπαγάνδα σε βαθμό πλύσης εγκεφάλου "έπεισαν" τους Έλληνες για τις μεγάλες "αποδώσεις" του. Αποδώσεις "τζόγου" και όχι πραγματικές, εφόσον δεν είχε αλλάξει τίποτε για τις μέχρι τότε εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες, που να δικαιολογούν "έκρηξη" τιμών.

   Σ' αυτό το έγκλημα πρωταγωνίστησε και πάλι ο δήθεν πανέξυπνος Σόρος. Αυτός και οι συνένοχοί του "έφαγαν" τα χρήματα των Ελλήνων μέσα στο χρηματιστήριο. Τι έκαναν; Το μετέτρεψαν σε "καζίνο", γιατί γνώριζαν ότι θα είχαν τη στήριξη των προδοτών. "Στημένο" ήταν το παιχνίδι εξ αρχής. Ένα παιχνίδι, το οποίο δεν έγινε μόνον στην Ελλάδα, αλλά σε όλες τις χώρες που ενδιέφεραν τους σιωνιστές. Δανείζονταν ο Σόρος και οι συνένοχοί του "τόνους" χρήματος από τους τραπεζίτες και τα έβαζαν στο κάθε "πεθαμένο" χρηματιστήριο. Αγόραζαν φτηνά και αφού παρέσερναν μέσω προδοτικών κυβερνήσεων και πληρωμένων ΜΜΕ τον κόσμο σ' αυτά, πουλούσαν ακριβά και έφευγαν με τεράστιες "λείες" στα χέρια τους.

   Έτσι έγινε μεγιστάνας ο Σόρος. Με χρήματα των Ελλήνων, των Ούγγρων, των Ιταλών, των Πολωνών κλπ.. Λεηλατούσε τα χρηματιστήρια, επέστρεφε τα χρέη του και κρατούσε τη "λεία", εφόσον ήταν πλέον δική του.

   Με αυτόν τον τρόπο οι Έλληνες έχασαν τα χρήματά τους. Αυτό όμως δεν τους έφτανε. Τους εξυπηρετούσε σε πρώτη φάση, αλλά δεν τους έφτανε. Τους εξυπηρετούσε, γιατί, όταν θα έμπαιναν τα πραγματικά "τέρατα" στο χρηματιστήριο, οι Έλληνες δεν θα είχαν χρήματα ν' αγοράσουν. Δεν τους έφτανε όμως αυτό, γιατί η "αγορά" τους θα ήταν επισφαλής, αν δεν την θωράκιζαν με έναν στρατηγικό σχεδιασμό άμυνας. Δεν τους έφτανε δηλαδή ν' αγοράσουν το "φέουδο" της οικονομίας, αλλά ήθελαν να εξασφαλίσουν και συμμαχίες. Τότε έκαναν ξανά το ίδιο έγκλημα. Στο χρηματιστήριο δηλαδή δεν έγινε ένα έγκλημα μία φορά. Στο χρηματιστήριο έγιναν ΔΥΟ εγκλήματα σε ΔΥΟ διαφορετικές φάσεις. Στο πρώτο έγκλημα οι ιδιώτες Έλληνες έχασαν τα χρήματά τους και στο δεύτερο, που ήταν ακόμα πιο ολέθριο, έχασαν περιουσιακά τους στοιχεία. Το τοκογλυφικό "κόσκινο" δηλαδή "ταλαντεύτηκε" δύο φορές. Δύο φορές "κοσκινίστηκαν" οι Έλληνες και όχι μία, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. ΔΥΟ φορές "κατέρρευσε" το χρηματιστήριο και όχι μία.

   Ποιος δεν θυμάται τα περίφημα "σπλίτ". Το χρηματιστήριο είχε καταρρεύσει και η προδοτική πολιτική ηγεσία επέμενε -παντελώς παράνομα για τη χρηματιστηριακή νομοθεσία- να πάρουν δάνεια για να το στηρίξουν, παρ' όλο που είχε αποδειχθεί η απάτη. Επέμεναν οι "Σημίτηδες" να αγοράσει εκ νέου ο κόσμος μετοχές, για να "ρεφάρει" τη ζημιά. Έδιναν δάνεια με τον τόνο σε "κατεστραμμένους", για να ξαναμπούν στο χρηματιστήριο.    Γιατί τα έδιναν εκείνα τα δάνεια; Δεν τους έφταναν τα δισεκατομμύρια που άρπαξαν; Όχι βέβαια. Ήθελαν να τους βάλουν στα δάνεια, για να τους πάρουν τις περιουσίες. Γιατί; Για να δημιουργήσουν απόθεμα ιδιοκτησιών έτοιμα προς πώληση. Οι Έλληνες ποτέ δεν πουλούσαν ακίνητα. Ακόμα και όταν δεν τα εκμεταλλεύονταν, δεν τα πουλούσαν. Είχαν τύψεις όταν πουλούσαν. Είτε γιατί τους τα άφησε ο αγαπημένος τους παππούς είτε γιατί ήθελαν να συντηρούν τις "αναμνήσεις" τους, δεν πουλούσαν. Έπρεπε ν' αναγκαστούν να πουλήσουν και αυτό γινόταν μόνον με την πίεση χρεών.

  Γιατί όμως είχαν ανάγκη τόσο ισχυροί παράγοντες τη μικρή ιδιοκτησία των Ελλήνων; Γιατί ακριβώς ήταν ισχυροί και τους τρόμαζε η ισχύς τους. Τους τρόμαζε η αξία αυτών που λεηλάτησαν και ήθελαν ασπίδα. Απλά πράγματα. Δέκα ξένοι ιδιοκτήτες δεν μπορούν να κρατήσουν σε συνθήκες κοινωνικής πίεσης και οικονομικής κρίσης την ιδιοκτησία δέκα σύγχρονων "φέουδων", όπως είναι ο ΟΤΕ ή η ΔΕΗ μέσα σε μια ξένη και εχθρική κοινωνία. Δεν μπορούν, όπως δεν μπορούσαν να κρατήσουν δέκα Ρωμαίοι ευγενείς τα φέουδά τους σε μια Βρετανία, η οποία σε κάποιο παλάτι της Ρώμης χωριζόταν σε δέκα κομμάτια και μοιραζόταν σε δέκα ανθρώπους. Να πάρουμε λοιπόν "χαρτί" και "μολύβι" και να δούμε επιτέλους ποιο είναι το πραγματικό χρέος. Να κάνουμε αυτό το οποίο έπρεπε να κάνουμε πριν από χρόνια και δεν το κάναμε ποτέ. Γιατί; Γιατί "φοβόμασταν". Γιατί μας "έπεισαν" ότι πρέπει να φοβόμαστε. Γιατί μετά από με μια πολύχρονη και επίμονη προπαγάνδα -σε βαθμό πλύσης εγκεφάλου- έκαναν τους Έλληνες να "φοβούνται" να κάνουν ελέγχους, γιατί τους "έπεισαν" ότι "έκλεβαν" τους Ευρωπαίους. Αυτό εκ των δεδομένων είναι κάτι, το οποίο δεν μπορεί να ισχύει και άρα εκ των δεδομένων είναι ψέμα. Στον πόλεμο και άρα και στην οικονομία, που μοιάζει με τον πόλεμο, είναι κανόνας ότι ο αδύναμος δεν μπορεί να "δουλεύει" τον ισχυρό. Αν το επιχειρήσει, θα "κλάψει", γιατί, όποτε τον αντιληφθούν, θα τον λιώσουν.

    Πώς είναι δυνατόν η αδύναμη Ελλάδα να έχει "κλέψει" την Ευρωπαϊκή Ένωση; Έπρεπε δηλαδή να φτάσουμε στο σημείο να τα έχουμε χάσει όλα, για να καταλάβουμε ότι αυτό είναι αδύνατον; Τώρα, που τα χάσαμε όλα, καταλάβαμε ότι δεν μπορεί κάποιος που κλέβει να είναι ταυτόχρονα και "μπατίρης"; Άρα; Άρα κάτι έγινε. Κάποιοι μας "έπεισαν" ότι "κλέβουμε" και ότι δεν μας "συμφέρει" ούτε να μιλάμε ούτε να "ελέγχουμε". Τι έγινε; Το γνωστό "τρυκ" των εμπόρων. Το "τρυκ" όπου ένας πανίσχυρος και παμπόνηρος έμπορος αφήνει έναν φουκαρά να νομίζει ότι τον "κλέβει". Τι κάνει; Δήθεν από αμέλεια, δήθεν από λάθος, βάζει στη "σακούλα" του κάτι παραπάνω, που δεν το "βλέπει". Δεν το "βλέπει" αυτός και το "βλέπει" ο φουκαράς. Ο φουκαράς, που νομίζει ότι εκείνη τη στιγμή τον "κλέβει". Έχοντας στο νου του ο φουκαράς να εκμεταλλευτεί το "λάθος" του εμπόρου, δεν τον ελέγχει. Ο έμπορος τον κλέβει στις τιμές και ο φουκαράς δεν τον ελέγχει, γιατί δεν θέλει ν' ανοίξει η "σακούλα" και άρα να χάσει αυτό που θεωρεί "επιτυχία" του. Ο έμπορος του παίρνει όλα τα χρήματα, του βάζει και "χρέος" και ο φουκαράς ακόμα νομίζει ότι τον έχει "κλέψει" και αρνείται να τον καταγγείλει, γιατί δεν θέλει ν' ανοίξει η "σακούλα".

   Αυτό έπαθαν οι Έλληνες μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τους τοκογλύφους τραπεζίτες. Οι τραπεζίτες, οι οποίοι είχαν "ακτινογραφία" της ελληνικής οικονομίας, τους άφηναν δήθεν να "κατασκευάζουν" τα οικονομικά τους στοιχεία και άρα να τους "κλέβουν". Οι Έλληνες νόμισαν ότι τους "έκλεβαν", όταν έμπαιναν στο ευρώ. Από εκεί και πέρα δεν ήθελαν να ελέγχουν τίποτε, γιατί νόμιζαν ότι κινδυνεύουν να χάσουν αυτό, το οποίο εξέλαβαν σαν "πλεονέκτημα" με ψεύτικα στοιχεία.

    Τώρα που έγινε αντιληπτή η πορεία του χρέους και που ανακαλύψαμε τα ίχνη που άφησαν τα χρήματα έχουμε άποψη για το τι χρωστάμε άλλα και τι μας χρωστάνε! Σύντομα όλοι αυτοί θα καταλάβουν ότι δεν ισχύουν αυτά που γνωρίζουν, γιατί απλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Έκαναν λάθος, που αντιμετώπισαν τους λαούς σαν καταναλωτές και τους παγίδευσαν μπροστά στα ταμεία τους, για να τους "ματώσουν". Οι λαοί "ματώνουν" μόνον μπροστά στις "Θερμοπύλες" τους και όχι στους πάγκους των εμπόρων. Εμείς οι Έλληνες είμαστε ακόμα "ζωντανοί" και η "παράσταση" δεν έχει τελειώσει ακόμα. Θα τελειώσει όταν το θελήσουμε εμείς. Εμείς. οι απόγονοι του Αντίοχου του Επιφανούς. Όχι οι απόγονοι του Περικλή ή του Αλέξανδρου. Οι απόγονοι του Αντίοχου και οι τοκογλύφοι κατανοούν καλύτερα από τον καθένα γιατί το λέμε αυτό.

Μπήκαν στην πατρίδα του Αντίοχου και θα το πληρώσουν. Το "θηρίο", που τους κατασπάραξε μία φορά, θα τους κατασπαράξει και πάλι. Απλά αυτήν τη φορά δεν θα έχουν μέρος για να κλάψουν!

 

 

   


 

 

 

 

 

 

 κατεβάστε όλοκληρη την επιστολή της ντροπής...

 

 e-nemesis.eu

Read 1210 times Last modified on Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014 19:28