Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013 19:44

Μην κλαις κοριτσάκι... Featured

Written by 
Rate this item
(15 votes)
Ένα Κυριακάτικο πρωινό του Απριλίου...   Τελειώσε η λειτουργία, αλλά ο κόσμος παραμένει στις θέσεις του. Θα ακολουθήσει η επιμνημόσυνη ακολουθία...   Τα λόγια του Ιερέα ακούγονται ως θρήνος στα αυτιά μου. Η ψαλμωδία ακούγεται σαν να υμνούν Αγγέλοι... Η μανούλα μου με κοιτάει με αυτό το υπέροχο χαμόγελο... Μπροστά στη φωτογραφία της ένα κεράκι αναμμένο, στερεωμένο στο στάρι που είναι προσεκτικά τοποθετημένο μπροστά της...

 

Εγώ κλαίω, εκείνη με παρηγορεί.... Τα μάτια μου βουρκωμένα κι εκείνη μου χαμογελάει σα να προσπαθεί να με ηρεμήσει... Πάντα το χαμόγελό της έπιανε τόπο... Με ηρεμούσε...

Ακολούθησε η απόλυση... βγαίνω γρήγορα έξω, δεν αντέχω άλλο...

Στέκομαι στο κεφαλόσκαλο του Αη Νικόλα με τη ματιά μου χαμένη στο κενό, χαμένος ανάμεσα σε αναμνήσεις και συλλυπητήρια...

 

Ξάφνου σαν κάτι να καθάρισε τη ματιά μου, λίγα σκαλιά πιο κάτω ένα κοριτσάκι καθισμένο με τη ματιά του χαμένη, σχεδόν πανομοιότυπη με τη δικιά μου...

Δεν είναι βρώμικο, φαίνεται περιποιημένο και με καθαρά ρούχα...

 

Δεν ξέρω ποια είναι... κατεβαίνω και κάθομαι δίπλα της...

-Γεια σου, της λέω...

Δεν απαντά, η ματιά της συνεχίζει να είναι χαμένη στο κενό...

Τη σκουντάω ελαφρά με το χέρι και της ξαναμιλάω.

-Γεια σου... είσαι καλά;

Σήκωσε το κεφάλι της και απλά με κοίταξε χωρίς να μιλήσει... τα μάτια της βουρκωμένα...

-Τι έχεις κοριτσάκι μου; Γιατί κλαις;

Της χάιδεψα τα μαλλιά....

Με κοίταξε στα μάτια κλαίγοντας σιωπηρά... Μόνο τα βουρκωμένα μάτια της και το κάτω χειλάκι της που τρεμόπαιζε πρόδιδαν τον πόνο αυτού του παιδιού...

Συνεχίζω να της χαιδεύω τα μαλλιά συμπονετικά...

-Πες μου τι έχεις κορίτσι μου, τι κάνεις εδώ; Που είναι η μαμά σου; Μήπως χρειάζεσαι βοήθεια;

Τελικά άνοιξε τα χειλάκια της, βρήκε το κουράγια ν΄αποστομίσει δυό λεξούλες...

-Καλά είμαι μην ανησυχείτε... η μαμά είναι πάνω, ήρθε να πάρι στάρι...

 

Δεν χρειάστηκε να πει τίποτε άλλο... κατάλαβα!

Άλλη μια χτυπημένη οικογένεια από την κρίση...

Άλλη μια απεγνωσμένη μάνα που ψάχνει να βρει τρόπο να ταίσει το παιδί της...

Άλλο ένα παιδί χτυπημένο άσχημα και βουτηγμένο από τόσο νωρίς στα βρώμικα νερά της ανέχειας, ένα παιδί που δεν θα έχει ποτέ παιδική ηλικία...

 

Της χάιδεψα τα μαλλιά άλλη μια φορά, τη φίλησα γλυκά στο μάγουλο, και της έσφιξα ένα χαρτονόμισμα στο χεράκι της...

 

Σηκώθηκα να φύγω προβληματισμένος, αφήνοντας αυτό το κοριτσάκι πίσω μου...

 

-Συλλυπητήρια! Ακούστηκε να μου λέει η παιδική φωνούλα...

 

Συλλυπητήρια.... ήταν το πιο αληθινό ευχαριστώ που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου!

 

Ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλό μου... Αυτό δεν ήταν για τη μανούλα μου, αλλά για το μικρό άγνωστο κοριτσάκι....

 

 

Read 1348 times Last modified on Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013 12:28
Yiannis

Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τον κόσμο να χώνει τη μύτη του σε πράγματα που τον αφορούν!